zaterdag 28 maart 2015

Actrice Evelien Bosmans in Vlaamse horrorfilm Welp @ Bekende Vlaamse vrouwen

 

Welp actrice Evelien Bosmans houdt het simpel



“Een man moet jagen, een vrouw bij het haar sleuren en poepen. Zo moeilijk is dat toch niet?”



Rang 1, Groenten uit Balen, Marina, Halfweg, Amateurs, … Ze is amper 24, maar Evelien Bosmans sprokkelde al een palmares bijeen om te vousvoyeren. En ze mag alweer een genre van haar lijstje schrappen, nu de horrorprent Welp in de zalen loopt. Gegarandeerd huiveringwekkender dan de Witse-film. En deze keer is het de bedoeling! “Een sporadische klets op de kont, daar kan ik me wel wat bij voorstellen.”



Terwijl Welp, de eerste Belgische horrorprent met noemenswaardige budgetten en ambities, in binnen- en buitenland bejubeld werd, zat Bosmans nog in Bangkok. “Thailand is geweldig. En het doet wonderen voor mijn smetvrees: alles is daar zo vies dat ik bij mijn terugkeer Antwerpen plots kraaknet vind. Maar genoeg over mij: ben jij eigenlijk al in Thailand geweest?”



Jouw interview, Evelien, niet het mijne. Dus, Jonas Govaerts moest en zou jou strikken als foerier Jasmijn voor Welp. Daarvoor overviel hij je naar verluidt zelfs op creepy wijze.

EVELIEN BOSMANS: “Ik dacht vooral dat ik een luller voor mij had. (lacht) Ik zat met wat collega’s in het Antwerpse café De Duifkens toen hij op me afkwam. ‘Tuurlijk, jij gaat een film maken en je wil mij een rol geven. Tuurlijk.’ Maar toen hij me uiteindelijk dat waanzinnige scenario opstuurde, was ik meteen verkocht.”



Jouw intuïtie zit meer dan snor. Je hebt werkelijk nog geen enkel project aangeraakt dat ook maar enigszins afgekraakt is.

BOSMANS: “Shit. (klopt op houten tafel) Daar had ik nog nooit bij stilgestaan. Al wéét ik dat ik dankbaar moet zijn voor het leven dat ik nu kan leiden en daar probeer ik mezelf zo vaak mogelijk aan te herinneren. Ik had echt nooit durven te dromen dat ik in een positie zou belanden waarin ik zelf mijn rollen voor het kiezen had. Hoe zalig is het niet om gewoon je A-plan te mogen uitvoeren? Jij snapt dat toch ook? Het was waarschijnlijk ook jouw droom om journalist te worden?”



Ik kan dan ook niks anders. Maar het gaat hier over jou. Eentje van de opmerkelijke Jonas Govaerts in Humo: “Horror is vaak een metafoor voor seks.” Kan jij die even uitleggen?

BOSMANS: “Nee. (lacht) Ik heb ook gefronst toen ik het las. Volgens hem zou de douchescène in Psycho een pure seksscène zijn, met de steken van het mes als metafoor voor penetratie(ook in Welp zit een douchescene waarin Evelien Bosmans naakt staat te douchen red.).

Die link tussen horror – of pijn – en seks zie ik toch niet helemaal. Maar het zal wel aan mij liggen. Ik snap ook niks van sm. Als mensen dat fijn vinden, mogen ze dat gerust doen, maar ik heb er niks mee. Een sporadische klets op de kont, daar kan ik mij wel iets bij voorstellen. Maar echte pijnprikkels?”



We hadden het over horror, Evelien. Bij de les blijven.

BOSMANS: “Juist. Met horrorfilms heb ik dus ook niks. Ik kan ze echt niet zien. Soms probeer ik het wel, masochiste die ik ben, maar moet ik op pauze drukken als het te spannend wordt.

Zelfs met Welp had ik het de eerste keer heel moeilijk. Ik stond doodsangsten uit, terwijl ik verdorie wist wat er zou gebeuren. Maar dat ligt volledig aan mij, hoor.” (lacht)



Trek het je niet aan. De scouts die hem in avant-première mochten bekijken, vonden hem ook te eng. Het waren weliswaar welpjes van twaalf jaar.

BOSMANS: “De veertienjarige hoofdrolspeler Maurice Luijten lachte me zelfs uit. Hij vond dat allemaal geweldig. Kinderen kunnen martelingen en moorden blijkbaar beter relativeren dan ik.

Vergeet niet dat ik ook een kind van de Dutroux-generatie ben: angst is me altijd al ingelepeld. Dat zal dus ook wel meespelen.”



Jij leeft dagelijks met het idee dat er achter elke hoek een serieverkrachter kan zitten?

BOSMANS: “Zoiets. Alle meisjes van 24 zijn toch opgevoed met dezelfde waarschuwingen: ‘Let op voor witte bestelbusjes!’ en ‘Rij niet mee met vreemden!’”



De Voogdt en Evelien Bosmans in horrorfilm "Welp"



Titus De Voogdt, Stef Aerts, Evelien Bosmans, Maurice Luijten en Jan Hammenecker spelen de hoofdrollen in de nieuwe film "Welp". De debuutfilm van Jonas Govaerts wordt omschreven als de "eerste Vlaamse horrorfilm".



"Welp" vertelt het verhaal van de 12-jarige Sam (rol voor Maurice Luijten) die op kamp gaat met zijn scoutsgroep. Sam vindt in het bos een wild uitziend, gemaskerd kind. Sam probeert zijn leiders te waarschuwen, maar ze negeren hem. Het kind is de helper van de "Stroper" (rol van Jan Hammenecker).





Voor regisseur Jonas Govaerts ("Super 8", The Hickey Underworld) is "Welp" zijn eerste langspeelfilm. Nicolas Karakatsanis ("Rundskop") staat achter de camera. De film komt in de loop van 2014 uit.



Titus De Voogdt (foto) is onder meer bekend van "Ben X" en "Steve + Sky", Stef Aerts speelde mee in "Adem". Evelien Bosmans (foto in tekst) was te zien in "Groenten uit Balen" en speelt ook mee in "Marina" van Stijn Coninx.



Evelien Bosmans (24)



“Ik voel me gelukkiger als ik naar iets verlang, dan als ik het heb.”



Amper vierentwintig is ze. Maar de Kempense actrice Evelien Bosmans heeft al een indrukwekkend parcours afgelegd. Ze speelde mee in verschillende tv-series en had hoofdrollen in films als ‘Groenten uit Balen’, ‘Marina’ en ‘Halfweg’. Ondertussen duikt ze regelmatig op in theatervoorstellingen. En tussen de lakens met kersvers lief Jonas Van Geel – oftewel: de golden boy van VTM. En binnenkort krijst ze de longen uit haar lijf in ‘Welp’:  een heuse Vlaamse horrorfilm die op 29 oktober bij ons in de zalen komt.





Evelien Bosmans ontvangt me in haar Antwerpse appartementje. De muren kraakwit, de lichte leefruimte op enkele meubels na, vrij leeg. ‘Het is nog niet af’, waarschuwt ze. ‘Ik heb het pas gekocht en woon hier nog maar net!’ Er wordt thee gezet en een plaat opgelegd. Want Evelien koopt haar muziek enkel op vinyl. Niet om hip te doen maar omdat zo’n platenspeler gezelliger is. Het interview moet snel, snel,  tussen de bedrijven door: ze is aan het repeteren voor een theaterstuk, blikt een tv-reeks in, gaat diezelfde avond voor het eerst naar Welp kijken en vertrekt over enkele dagen op vakantie. Wat ons niet belet om tussendoor nog wat te kletsen over gemeenschappelijke kennissen en een vergelijkend borstenonderzoek te houden. Heel meisjesachtig – even voel ik me terug 24.



Waar trek je naar toe?

Naar Thailand. Jaarlijks probeer ik één maand op reis te gaan. Zo’n lange vakantie geeft inspiratie en energie. Eens een weekje er tussen uit,  is te weinig. Ik heb die tijd nodig om alles te laten bezinken,  pas dan kan ik me écht ontspannen.



Terwijl jij straks op een Bounty-strand ligt, komt hier ‘Welp’ uit. Een Vlaamse horrorfilm - vrij zeldzaam, niet?

Héél zeldzaam. Ik kan me niet herinneren dat er ooit al zoiets gemaakt is in ons land.



Dus toen jij gevraagd werd, zei je meteen toe?

Evelien Bosmans: Jonas Govaerts, de regisseur, sprak mij aan op café: ‘Ik ga een film maken en wil dat jij er in speelt.’  Het was erg laat, ik kende hem niet, dacht dat hij maar wat kwam lullen. Drie maanden later belde hij. Het script bleek enorm spannend en zat vol zotte stunts! Wat een kans! Natuurlijk zei ik toe.

Ik speel een stoere scoutsleidster die op een scoutskamp in de Ardennen met een leider flirt. Maar dan volgt de ene gruwelijke gebeurtenis de andere op: ik heb wat af gekrijst!



Ben je zelf een angsthaas?

Ik heb vaak schrik dat er iets vanachter een hoek zal schieten en mij vastgrijpen. Op reis in Mexico werden mijn zus, een vriendin en ik ’s nachts eens achtervolgd door een politiewagen. Toen waren we héél bang. Maar er is niks gebeurd. Ik heb ook een lichte vorm van smetvrees. Schrik om onfrisse mensen, palen in de metro  of leuningen van roltrappen aan te raken. En op de set was ik bang als ik ’s avonds naar het toilet moest en daarvoor door het donkere bos moest lopen, net nadat ik een enge scène had gespeeld….



Waren er stunts die je niet zag zitten?

Er was één stunt waar ik tegenop zag. Ik moest een deken optillen waar een wilde kat onderuit zou springen, recht in mijn gezicht. Jonas had een wilde kat naar de set laten komen. Dat beest zag er echt supergevaarlijk uit. Wat als die kat mijn ogen zou uitkrabben! Maar toen ik de scène speelde, liep de kat heel snel langs mij heen het bos in. Uiteindelijk heb ik het shot met een andere, supertamme kat gespeeld.



Hoe was de sfeer op de set, met al die kinderen?

Een echt kamp.  De kinderen vonden het fantastisch. Op den duur werden zij ook écht onze scoutskindjes. Ze waren enorm gefocust en nooit bang.





Twee jaar geleden won jij op het Filmfestival Oostende de Ensor voor beste actrice. ‘Je kunt nooit genoeg bevestiging krijgen’, zei je toen. Ben je onzeker?

Evelien Bosmans: Ik word onzekerder met de jaren. Het podium opzoeken is een mengeling van angst om af te gaan en hoop op bevestiging. Op de toneelacademie van Maastricht kwam ik toe als een héél onzekere student. Maar die Hollanders hebben daar toch pluimen in mijn gat gestoken! (lacht) Dat deed deugd.



In Vlaanderen is men vaker gecomplexeerd: we mogen het vooral niet te hoog in onze bol krijgen.

Dat is op veel theaterscholen de methode: iemand volledig afbreken, om hem opnieuw op te bouwen.  Ik heb twee jaar woordkunst aan het conservatorium  gevolgd en werd héél onzeker van die aanpak. Er waren studenten waarbij het werkte, die zich gingen bewijzen. Mij ontmoedigde het.



Belemmert jouw onzekerheid je?

Niet als ik speel. Eerder achteraf. Jezelf voor het eerst zien, op dat genadeloze bioscoopscherm is vaak verschrikkelijk. Toen ik Marina voor het eerst zag, was ik daar echt niet goed van. Gelukkig waren er ook veel scènes zonder mij. (lacht) Ook als ik theater speel is het eng als er iemand in de zaal zit wiens mening ik belangrijk vind. Dan moet ik mezelf heel erg forceren om het podium op te stappen en niet weg te lopen, met het schaamrood op de wangen.



Wilde je altijd al actrice worden?

Evelien Bosmans: Vroeger tekende ik veel en wilde striptekenares worden.  Maar een inspirerende leraar Nederlands die mijn spreekbeurten steeds prees, raadde me aan om te acteren. Op mijn 21ste een  Ensor winnen was fantastisch maar legde de lat heel hoog. Gelukkig ging ik toen tussen de projecten door nog naar de les: een veilige cocon waar ik nog op mijn bek mocht gaan en niet steeds hoefde te verbluffen. Dat mis ik nu soms. Maar nu werk ik aan een project met leeftijdsgenoten, dat voert me opnieuw naar de basis van het spelen.



Wat voor project?

‘You may now kiss the bride’: een theatervoorstelling die het liefdesleven van twee mensen schetst aan de hand van verschillende, bestaande liefdesdialogen. Dat willen we in de vorm van een ouderwets, volks trouwfeest gieten en uitvoeren in de lelijkste Vlaamse parochiezalen.



Dit jaar was je opnieuw genomineerd voor een Ensor maar won Charlotte De Bruyne hem. Bestaat er veel rivaliteit tussen Vlaamse actrices?

Daar merk ik niks van. We zijn met een kleine, diverse groep acteurs in Vlaanderen. Dus moeten we elkaar koesteren. Natuurlijk is het leuk om iets te winnen. Maar ik voel me gelukkiger als ik naar iets verlang, dan wanneer ik het heb.



Dus als je vanavond naar Welp gaat kijken…

…is het gewoon met de regisseur en de hoofdrolspelers. Geen pers, geen fotografen, ik hoef me niet op te tutten. Het kan leuk zijn, je mooi maken voor een première. Maar ik vind het ook fijn om er shabby bij te lopen.



Dit is toch niet je natuurlijke haarkleur?

Ik ben donkerblond. Maar momenteel  speel ik mee in een serie die in januari op Eén komt: Tom en Harry en geef gestalte aan iemand van zesentwintig, die op trouwen staat. Bruin haar maakt me wat ouder. Dat is het leuke aan dit vak, dat je van uiterlijk kunt wisselen. Als actrice beschouw ik mijn lichaam als een instrument. Ik zou gerust veel durven bijkomen voor een rol.



Mis je je blonde lokken niet?

Zeker! Het leven als brunette is opvallend anders. In het verkeer,  bijvoorbeeld. Ik ben geen goede chauffeur, andere weggebruikers reageren vaak boos. Toen ik blond was, vergaven ze me glimlachend. Nu ik bruin haar heb, blijven ze kwaad kijken. Blondines krijgen meer gedaan.



Reageren mannen ander op je?

Misschien dat ik op straat minder blikken krijg. Zeker als ik ook mijn bril draag. Maar ik ben daar niet zo mee bezig.



Ach, krijgen je vriendinnen ook eens wat aandacht.

O, maar ik heb drie prachtige vriendinnen! We hebben elkaar op het conservatorium leren kennen: zaten in dezelfde klas en zijn sindsdien heel hecht. Eentje is actrice en woont in dezelfde straat. Wij horen elkaar elke dag. We delen ook een auto en hebben elkaars huissleutel. De andere twee wonen in Brussel. Eén acteert, de ander is schrijfster.



Eén van je beste vrienden is Matteo Simoni, waarmee je al vaak een koppel of naaktscene moest spelen. Sloeg de vonk nooit over?

Bij Matteo wist ik onmiddellijk:  dit wordt intense vriendschap. Dan zijn seksscènes hilarisch. Tijdens onze eerste kusscène bij Rang 1 , kregen we de slappe lach. Het was de laatste scène van de dag, iedereen wilde naar huis en door ons duurde het extra lang.



Actrice Marieke Dilles zei me dat acteren een veilige manier is om te experimenteren met emoties die ze in het dagelijkse leven niet toelaat. Herken jij dat?

Het kan louterend zijn om de hele dag rouwscènes of woedescènes te spelen. Nadien voel je je opgelucht. Ik moet vaak bloot scènes spelen die parallel lopen met mijn leven. Zoals een break-up als ik zelf een relatie heb verbroken. Dan kan ik met meer intensiteit spelen. Maar voor emotionele scènes doe ik geen beroep op herinneringen. Ik probeer me de situatie gewoon zo goed mogelijk voor stellen.



Word je het nooit beu om te doen alsof je iemand anders bent?

Tijdens mijn schooltijd was ik veel meisjes. Het ene jaar hippie, het andere skater, een jaartje gothic, dan de girl next door…. Van Buffalo’s naar een lange hippierok, ik heb het allemaal gehad. Ik ben het type dat vaak van gedaante verandert.



Uit wat voor een nest kom je?

Mijn moeder is kleuterleidster, mijn vader brandweerman en ambulancier. Ik heb een drie jaar jongere zus, onze relatie is fantastisch. Vroeger deed ik vreselijke dingen met haar haren. Dan moest ze de straat op met tien vlechten, als een inktvis. (lacht)  Helaas zie ik haar nu minder. Ze woont in Amsterdam,  studeert daar aan de toneelacademie.  Ik mis haar enorm. Raar dat acteren in ons bloed zit: mijn ouders hebben er niks mee.



Waarvoor ben je je ouders dankbaar?

Dat ze mij altijd heel vrij hebben gelaten. Er was niks om tegen te rebelleren. Ze zeiden dat ik mijn dromen moest volgen en hebben mij altijd gesteund.



Je ouders zijn gescheiden?

Toen ik achttien en gelukkig al het huis uit was. Maar die scheiding heeft me toch gevormd. Kinderen van gescheiden ouders worden cynischer. Toch ben ik superromantisch. Die aflevering van Lang Leve (VTM-programma met Jonas Van Geel, nvdr.) over Nicole en Hugo, heeft mij enorm geraakt. Hugo zei : ‘Ik ben ooit naar Londen geweest  zonder Nicole maar kon dat niet aan en heb haar keiveel gebeld’. Waarop Jonas: ‘Hoe lang was je weg?’ en Hugo: ‘Drie dagen.’ (Giert het uit) Toch superschoon?  Ik kijk ook veel naar Libelle tv. Naar programma’s over grenzenloze liefde, waarbij Nederlandse chicks naar Zuid-Afrika trekken om in een armzalig hutje te gaan wonen en te zeggen (imiteert Nederlands accent): ‘Nou, ik vind het toch super!’  Dan zit ik op de zetel, onder een dekentje te wenen. Ik geloof dus in de liefde. Maar ik heb ook schrik om ze te verliezen. Ik wil niet afhankelijk worden. Altijd samen, zoals Nicole en Hugo? Dat zou ik niet kunnen.



Je had dan ook een lange afstandsrelatie met een Amsterdamse acteur.

Evelien Bosmans: De momenten dat je bij elkaar bent, zijn superintens. En als je niet bij elkaar bent, heb je je eigen leven. Maar het vele reizen woog zwaar.



En als je je lief nodig hebt, is hij er vaak niet.

Maar ik geniet enorm van alleen zijn. Waarom zou ik een schouder nodig hebben als ik Libelle tv heb? (schatert)



Jij en je nieuwe lief spelen samen in de VTM-serie Amateurs, waar hij mee aan schreef. Hoe was dat?

Wij zijn al hele goede vrienden sinds Rang 1. Op de set van Amateurs amuseerde iedereen zich te pletter.  Maar eh… wat mij relatie betreft? Dat is echt nog héél pril. Vraag me daar over een jaar maar meer over, dan heb ik vast meer te vertellen! (lacht ondeugend)





Ze ruikt naar….

Narciso Rodriguez. Een hele aparte geur die ik sinds mijn 16de draag. Als vrienden het bij iemand anders ruiken, moeten ze meteen aan mij denken.



Ze eet graag…

Italiaans. Ik kan eten wat ik wil, ik ben gezegend met de goede genen van mijn moeder: zij is ook heel mager.



Ze dineert bij…

Yam Thai is top. Il Magnifico is een hele goede Italiaan. En echt héérlijk: Bún een piepklein Vietnamees restaurantje. Hemels.



Evelien Bosmans leest…

De Cirkel van Dave Eggers is het beste boek dat ik dit jaar heb gelezen. Het stelt onze maatschappij is vraag door een toekomstbeeld van een maatschappij zonder privacy te schetsen, door de ogen van een emotionele, rebelse vrouw. Héél interessant.



Ze kijkt…

Ik ben helemaal weg van de film ‘The Most Wanted Man’ van Anton Corbijn.  De laatste film met de briljante acteur Philip Seymour Hoffman. Topfilm.

Ze kijkt op naar…

Cate Blanchet. Haar Oscar-speach over de vrouw is fantastisch. Daarin kaart ze aan hoe weinig vrouwen er in films spelen – en daarvoor minder betaald worden- en dat als je dat vertaalt naar de echte wereld, slechts 17 procent van de bevolking vrouwelijk is. Ik zou in België ook graag meer films zien waarin sterke vrouwen de hoofdrol spelen.





Evelien Bosmans, wie?



- Ze werd geboren in Mol, op 9 november 1989

- Ze heeft één jongere zus, Marlies Bosmans.

- Ze heeft sinds kort een relatie met Jonas Van Geel,  bekend van o.a. ‘Tegen de sterren op’ en ‘Lang Leve’.

- Ze studeerde aan het Antwerpse conservatorium en de Toneelacademie in Maastricht.

- Ze speelde de hoofdrol  in ‘Groenten uit Balen’ van Frank Van Mechelen, die in 2011 uitkwam. Daarvoor won ze in 2012 een Ensor als Beste actrice op het Filmfestival Oostende.

- In 2011 speelde ze een hoofdrol in ‘Rang 1’, een serie op Eén.

- In datzelfde jaar speelde ze in "300 el x 50 el x 30 el", een voorstelling van het theatergezelschap FC Bergman, waarvan onder andere Matteo Simoni en Marie Vinck deel uitmaken.

- Ze was te zien in series als Red Sonja, Zingaburia en Danni Lowinski.

- Ze nam de Vlaamse spreekstem van het Merida, het hoofdpersonage van de Disney-film Brave voor haar rekening in 2012.

- In 2013 kwam ‘Marina’ van Stijn Coninx in de zalen, waarin zij een hoofdrol had.

- Dit jaar was ze al te zien in ‘Halfweg’ van Geoffrey Enthoven, in de VTM-serie ‘Amateurs’ en het

Eén-programma ‘Achter de Feiten’. En binnenkort dus in ‘Welp’, van Jonas Govaerts.



De Vlaamse horrorfilm ‘Welp’ lokt al controverse uit nog voor hij in de zalen speelt. De film kreeg het label kinderen toegelaten van de filmkeuringscommissie, iets wat zelfs regisseur Jonas Govaerts niet verwacht had.



Welp' is een horroravontuur waarin Sam, een twaalfjarig fantasierijk jongetje, op kamp gaat met zijn scoutsgroep, leiders Peter en Kris en foerierster Jasmijn. Eens ze het bos betreden, voelt Sam al snel dat er iets niet klopt. Hij vindt een mysterieuze boomhut en ontmoet een louche, wild uitziend, gemaskerd kind. Het wilde kind is de helper  van een stroper die een sinistere psychopaat blijkt te zijn. Hij heeft het moorddadige plan om het te bos te bezaaien met vallen en wil de welpen afslachten. Eén voor één…



Door het thema scouts en de frisse jonge acteurs lijkt de film op het eerste gezicht bedoeld als jeugdfilm. Maar dat was niet de intentie van de makers. “Ik heb mijn film gemaakt met kinderen, maar niet voor kinderen. Zeker niet voor jonge kinderen", zegt regisseur Jonas Govaerts. Ondanks de jonge cast is dit een echte slasherfilm voor de liefhebbers van het genre. Een film die misschien net door het gebruik van jonge acteurs nog akeliger wordt. “Ik wou echt het gevoel geven dat niemand in deze film veilig is, ook de kinderen niet. Meestal worden kinderen gespaard in horrorfilms, maar dat is hier niet het geval.”



De cineast is zelf dus verbaasd dat zijn film het label kinderen toegelaten gekregen heeft van de keuringscommissie. "Ik zou ‘Welp’ eerder aanbevelen aan mensen vanaf 14 jaar", aldus Govaerts.



Op zaterdag 7 september van vorig jaar werden in de bossen van Kasterlee de laatste opnames gedraaid van 'Welp'. Cobra.be kreeg de gelegenheid om erbij te zijn en sprak toen onder meer met actrice Evelien Bosmans over haar ervaringen met dit horroravontuur. Ook zij klinkt niet echt overtuigd dat deze film geschikt is voor kinderen: "Er gebeuren verschrikkelijke dingen. Toen ik het scenario las heb ik een nacht niet geslapen omdat het zo erg was. En ook tijdens de opnames van de horrorscènes. Voor Jonas kon het nooit genoeg bloed zijn en nooit genoeg marteling."




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen